تجلی هنر در معماری و شهرسازی 4 تابستان 1405 1405 04 01 Artistic and Aesthetic Approaches in Civil Engineering رویکردهای هنری و زیبایی شناسی در مهندسی عمران 1 15 FA مسعود منصوری کارشناسی ارشد، گروه کارگردانی نمایش، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران ولی اله شالی مربی، گروه هنر و معماری، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 1404/11/01 <p>Civil engineering is one of the oldest branches of engineering, concerned with the construction of structures such as buildings, bridges, roads, dams, railways, docks, water canals, urban water supply and wastewater systems, and other civil infrastructure projects. It is also involved in their repair and maintenance. Alongside this discipline, architectural engineering can be regarded as a complement to civil engineering in the design, construction, and completion of a structure. Architectural engineering, which represents a synthesis of science and art, addresses structural ornamentation, interior design considerations, and the artistic and aesthetic dimensions of the built environment. Beauty is considered one of the defining characteristics of architectural engineering because this discipline fundamentally operates within environments that are intertwined with human life—human beings who are inherently attracted to beauty and continually strive to seek it. Consequently, aesthetics constitutes one of the fundamental pillars of architectural engineering, and this characteristic has transformed it into an artistic discipline. In addition to architectural engineering, other forms of art, such as painting, calligraphy, stained-glass work, mirror work, woodcraft, and similar artistic practices, contribute to the aesthetic enhancement of structures, particularly sacred and historical sites, mosques, shrines, and palaces. However, the question arises: “Can only these arts, together with the science and art of architectural engineering, be regarded as the foundations of aesthetics in a structure?” Furthermore, “Does civil engineering play no role in the beauty of a structure?” To answer these questions, this study first presents an overview of civil engineering and its body of knowledge. It then examines the concept of aesthetics and, finally, explores artistic and aesthetic approaches within structures. It is argued that, prior to the role of architectural engineering in ornamentation and beautification, civil engineering itself has already contributed significantly to both the aesthetic quality and artistic character of a structure.</p> <p>مهندسی عمران یکی از قدیمی ترین شاخه های مهندسی است که به ساخت سازه هایی همچون ساختمان ها، پل ها،جاده ها، سدها، راه آهن ها، اسکله ها، کانال های آب، سیستم های آب و فاضلاب شهری و دیگر سازه های عمرانی می پردازد و همچنین در تعمیر و نگهداری آنها فعالیت می کند. در کنار این رشته، مهندسی معماری را می توان مکمل مهندسی عمران در طراحی، ساخت و اتمام یک سازه دانست. مهندسی معماری که تلفیقی از علم و هنر است به تزئینات سازه و مباحث مربوط به داخل سازه و زمینه های هنری و زیبایی آن می پردازد. زیبایی را به این دلیل از ویژگی های مهندسی معماری می دانند که اصولا این رشته در محیط هایی فعالیت می کند که با زندگی انسان ها آمیخته است، همان انسانی که شیفته ی زیبایی است و در جستجوی آن همواره می کوشد. بنابراین زیبایی شناسی یکی از ارکان مهندسی معماری است و این ویژگی، آن را به یکی از رشته های هنری بدل ساخته است. به جز مهندسی معماری، هنرهای دیگری نظیر نقاشی، خوشنویسی، شیشه کاری، آینه کاری، صنایع چوبی و ... در زیبایی سازه ها خصوصا اماکن مقدس و تاریخی، مساجد، زیارتگاه ها و کاخ ها کاربرد دارند. اما سوال اینجاست که «آیا فقط این هنرها به همراه دانش و هنر مهندسی معماری را می توان مبانی زیبایی شناسی در یک سازه دانست؟» و «آیا مهندسی عمران هیچ نقشی در زیبایی یک سازه ندارد؟» برای پاسخ به این سوالات ابتدا به توضیحاتی درباره ی مهندسی عمران و دانش آن می پردازیم، سپس زیبایی شناسی را مورد تفسیر قرار خواهیم داد و در نهایت به رویکردهای هنری و زیبایی شناسی در یک سازه خواهیم پرداخت که قبل از نقش مهندسی معماری در تزئین و زیبایی آن، مهندسی عمران در این زیبایی و هنری بودن نقش داشته است.</p> https://www.jmaaue.org/index.php/jmaaue/article/download/226/162