تجلی هنر در معماری و شهرسازی 2 پیاپی 6 2025 07 03 Investigating the Indicators and Key Components Influencing the Programming of the National Housing Plan بررسی شاخص ها و مولفه­ های کلیدی موثر بر برنامه ­دهی طرح مسکن ملی 15 28 FA سپهر ادیب زاده گروه معماری، واحد بین المللی کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، کیش، ایران بهمن ادیب زاده گروه معماری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. علی اکبری گروه معماری، واحد یادگار امام خمینی(ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 1403 09 24 <p>Given the significance of housing in sustainable urban development and improving citizens' quality of life, the present study investigates the indicators and key components of design in Iran’s National Housing Plan. The research method consisted of three main stages. First, key components of housing planning were identified through documentary studies and a review of academic sources, official documents, and international experiences. A total of six indicators encompassing 30 components were identified. The validity of the indicators was assessed using the Delphi method by convening a panel of 30 experts over two rounds. After validating the components, a questionnaire with 30 items on a Likert scale was developed. The validity of the questionnaire was confirmed through expert judgment, confirmatory factor analysis (CFA), and the AVE and CR indices. Its reliability was assessed using the test-retest method (correlation coefficient = 0.85) and Cronbach’s alpha (0.89). The statistical population included housing applicants, citizens, and researchers, and the sample size was determined to be 100 individuals using Cochran's formula. Ultimately, data were weighted using the entropy method. According to the results derived from the entropy model, economic indicators had the highest weight (0.177), indicating the greatest importance. This was followed by environmental components and architectural and construction standards, both with weights of 0.169. The lowest final weight belonged to "design guideline lines" with a value of 0.148, suggesting it had the least influence in the overall evaluation compared to the other indicators. Based on the findings, the most significant key indicators for programming the National Housing Plan in Iran fall into five general categories: architectural and construction standards, managerial indicators, social indicators, economic components, and environmental aspects.</p> <p>با توجه به اهمیت مسکن در توسعه پایدار شهری و بهبود کیفیت زندگی شهروندان، تحقیق حاضر به بررسی شاخص ­ها و مولفه‌های کلیدی طراحی در طرح مسکن ملی ایران پرداخته است. روش تحقیق شامل سه مرحله اصلی بود. ابتدا، مولفه‌های کلیدی برنامه‌ریزی مسکن از طریق مطالعه اسنادی و بررسی منابع علمی، اسناد رسمی و تجربیات سایر کشورها شناسایی شد. 6 شاخص دربرگیرنده 30 مولفه شناساییی شد. اعتبارسنج شاخص­ها با استفاده از روش دلفی و تشکیل پانلی متشکل از ۳۰ متخصص، در دو دور انجام شد. پس از تأیید مولفه‌ها، پرسشنامه‌ای با ۳۰ سؤال در مقیاس لیکرت طراحی شد. روایی پرسشنامه از طریق نظرات خبرگان، تحلیل عاملی تأییدی (CFA) و شاخص‌های AVE  و CR تأیید شد. پایایی آن نیز با روش بازآزمایی (ضریب همبستگی 0.85) و آلفای کرونباخ (0.89) سنجیده شد. جامعه آماری شامل متقاضیان مسکن، شهروندان و پژوهشگران بود و حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران ۱۰۰ نفر تعیین شد. در نهایت، داده‌ها با روش آنتروپی وزن‌دهی شدند. بر اساس نتایج حاصل از مدل انتروپی،<strong> </strong>شاخص ­های اقتصادی با وزن 177/0 بالاترین اهمیت را داشته و پس از آن مولفه­ های زیست­ محیطی و استانداردهای ساختمانی و معماری هر دو با وزن 169/0 در رتبه‌های بعدی قرار گرفتند. کمترین وزن نهایی مربوط به "خطوط راهنمای طراحی" با مقدار 148/0 بوده که نشان می‌دهد در مقایسه با سایر شاخص‌ها، تأثیر کمتری در ارزیابی کلی داشته است. بر اساس یافته­ ها،<strong> </strong>مهم‌ترین شاخص‌های کلیدی در برنامه‌دهی طرح مسکن ملی ایران، در پنج دسته کلی استانداردهای معماری و ساختمانی، شاخص‌های مدیریتی، شاخص های اجتماعی، مؤلفه‌های اقتصادی، و جنبه‌های زیست­محیطی طبقه­ بندی شدند.</p> https://www.jmaaue.org/index.php/jmaaue/article/download/28/47