تجلی هنر در معماری و شهرسازی 2 پیاپی ۳ 1403 02 28 Structural Discourse Analysis of the Painting "The Conquest of Tehran" and Its Role in the Reproduction of National Identity تحلیل گفتمان ساختاری نقاشی «فتح تهران» و نقش آن در بازتولید هویت ملی 41 55 FA کروبه زارعی دستگردی کارشناسی ارشد پژوهش هنر، گروه پژوهش هنر - مدرس گروه هنر، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیراز – شیراز – ایران. مجید اسلمی عضو هیئت علمی و مربی - گروه هنر ، پژوهش هنر - دانشکده هنر و معماری - دانشگاه غیرانتفاعی ارم – شیراز – ایران Journal Article 1403 01 01 <p>History and culture constitute the true and life-giving spirit of any society, while art is regarded as the medium through which this spirit is manifested and objectified. In this light, the Constitutional Revolution, as one of the most prominent and significant structural transformations in the history and civil society of Iran, has, on one hand, left a distinctive impact on the art of that period, and on the other hand, has been represented and mirrored through the artistic expressions of the time. One of the most distinguished artistic works that aims to portray a segment of this historical-cultural event is the painting The Conquest of Tehran. This artwork not only creates meaning and value and conveys the dominant sociopolitical and cultural ideologies of the time through visual and structural elements, but also plays a crucial role in the reproduction of national identity and, consequently, in nation-building. Therefore, the primary objective of this study is to demonstrate how a visual artwork contributes to the reproduction of national identity through structural discourse analysis. Pursuing this goal, we have reached the important conclusion that The Conquest of Tehran, by constructing a coherent and unified structure within a visual discourse using visual elements, has successfully contributed to the propagation and expansion of the ideas and beliefs of the Constitutional Revolution in Iran and has fulfilled the process of national identity reproduction.</p> <p>تاریخ و فرهنگ هر جامعه روح حقیقی و حیات بخش آن جامعه و هنر ابزار پدیدار نمودن و نمود عینی آن روح قلمداد می‌گردد. از این رو، انقلاب مشروطه به عنوان یکی از برجسته‌ترین و مهمترین دگرگونی‌های ساختاری تاریخ و جامعه مدنی ایران، از یک سو، در هنر آن دوره تاثیر و جلوه ویژه‌ای گذارده و از سویی دیگر، هنر آن دوره به دنبال تجلی نمودن آن رویداد بوده است. یکی از برجسته‌ترین آثار هنری که سعی برآن دارد تا از طریق نقاشیِ بخشی از آن رویداد تاریخی – فرهنگی، ضمن خلق معنا و ارزش‌ها و بیان اندیشه‌ها و ایدئولوژی‌های اجتماعی – سیاسی – فرهنگی حاکم بر آن از خلال عناصر بصری و ساختاری، به بازتولید هویت ملی و به تبع ملت سازی بپردازد، تابلو «فتح تهران» است. از این رو، هدف اصلی این پژوهش آن است تا از طریق تحلیل گفتمان ساختاری این نقاشی، چگونگی نقش یک اثر هنری – دیداری در بازتولید هویت ملی نشان داده شود. به دنبال این هدف، به این دستاورد مهم نائل آمدیم که نقاشی «فتح تهران» با ایجاد ساختاری منسجم و همگن در یک گفتمان دیداری با استفاده از عناصر بصری، ضمن ترویج و گسترش اندیشه‌ها و باورهای حاکم بر انقلاب مشروطه در ایران، فرآیند بازتولید هویت ملی را به سرانجام رسانیده است.</p> https://www.jmaaue.org/index.php/jmaaue/article/download/33/29