مطالعه کیفی تأثیر ویژگی‌های کالبدی و اجتماعی مسیرهای پیاده بر افزایش مشارکت اجتماعی با ایجاد حس دلبستگی به محله (مطالعه موردی: خیابان‌های امیرکبیر و شریعتی بابل)

نویسندگان

    مهری غلامپور شهاب‌الدینی گروه مهندسی معماری، واحد نور، دانشگاه آزاد اسلامی، نور، ایران.
    نیما نوروزی * گروه معماری، واحد جویبار، دانشگاه آزاد اسلامی، جویبار، ایران. Norouzi.Nima@iau.ac.ir
    مریم شباک گروه معماری، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.
    امیر قهرمان‌پوری گروه معماری، واحد شهرقدس، دانشگاه آزاد اسلامی، شهر قدس، ایران.

کلمات کلیدی:

معماری, احساس امنیت, مشارکت اجتماعی, دلبستگی به محیط

چکیده

هدف این پژوهش، بررسی کیفی تأثیر ویژگی‌های کالبدی و اجتماعی مسیرهای پیاده بر افزایش مشارکت اجتماعی از طریق تقویت حس دلبستگی به محله در خیابان‌های شریعتی و امیرکبیر شهر بابل بود. پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و در مقیاس محله‌ای–خیابانی انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده میدانی نظام‌مند و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری شدند. برای مشاهده محیطی، چک‌لیستی شامل 24 شاخص مرتبط با کیفیت پیاده‌راه، امنیت، مبلمان شهری، روشنایی، پوشش گیاهی، خوانایی فضایی و امکانات مکث طراحی و در دو خیابان مورد مطالعه اجرا شد. همچنین، 12 مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با ساکنان، کسبه، رهگذران و کاربران روزمره خیابان‌ها انجام گرفت. داده‌های حاصل از مصاحبه‌ها با استفاده از روش تحلیل مضمون براساس رویکرد براون و کلارک تحلیل شدند. یافته‌های استنباطی نشان داد که خیابان شریعتی، به‌ویژه در محدوده‌های دارای فعالیت تجاری فعال، کیفیت بالاتری از نظر سرزندگی، امنیت ادراک‌شده، امکان مکث، خوانایی فضایی و تعاملات اجتماعی داشت و توانسته بود بستر مناسبی برای شکل‌گیری دلبستگی به مکان و مشارکت اجتماعی فراهم کند. در مقابل، خیابان امیرکبیر به دلیل ضعف در کفسازی، کمبود مبلمان شهری، نبود فضاهای مکث، روشنایی ناکافی و آشفتگی بصری، بیشتر به‌عنوان مسیری عبوری تجربه می‌شد و ظرفیت کمتری برای حضور اجتماعی و مشارکت شهروندان داشت. تحلیل مضمون مصاحبه‌ها نیز نشان داد که احساس امنیت، تجربه حضور جمعی، خاطره‌مندی مکان، تعاملات روزمره و کیفیت خدمات محیطی از مهم‌ترین عوامل مؤثر بر دلبستگی به محیط و تمایل به مشارکت اجتماعی هستند. همچنین، کاربران بر نقش امکانات پایه نظیر نیمکت، روشنایی، سایه، دسترسی ایمن و تنوع کاربری‌ها در ارتقای کیفیت تجربه شهری تأکید داشتند. نتایج پژوهش نشان داد که کیفیت کالبدی و اجتماعی مسیرهای پیاده نقشی تعیین‌کننده در شکل‌گیری حس تعلق، حضورپذیری و مشارکت اجتماعی شهروندان دارد. خیابان‌هایی که علاوه بر عملکرد حرکتی، امکان تعامل، مکث، امنیت و تجربه مثبت فضایی را فراهم می‌کنند، ظرفیت بیشتری برای تقویت پیوندهای اجتماعی و دلبستگی محله‌ای دارند. بنابراین، توجه به طراحی انسان‌محور، بهبود کیفیت پیاده‌راه‌ها و ارتقای امکانات محیطی می‌تواند به افزایش مشارکت اجتماعی و ارتقای کیفیت زندگی شهری منجر شود.

دانلودها

دسترسی به دانلود اطلاعات مقدور نیست.

مراجع

1. Appleyard D, Lintell M. The environmental quality of city streets: The residents' viewpoint. Journal of the American Institute of Planners. 1972;38(2):84-101.

2. Dempsey N, Bramley G, Power S, Brown C. The social dimension of sustainable development: Defining urban social sustainability. Sustainable Development. 2011;19(5):289-300.

3. Habibi K, Behzadfar M, Jaberi A. Pedestrian Street as a Development Stimulus in Historic Urban Fabric: Examining the Role of the Stroget Axis in Copenhagen. Manzar. 2011;3(15):55-61.

4. Bottini L. The effects of built environment on community participation in urban neighbourhoods: An empirical exploration. Cities. 2018;81:108-14.

5. Taghipour A, Hasanali-Zadeh-Baghi B, Ahmadi-Dehrashid P. Evaluation of Factors Affecting the Quality of Pedestrian Streets Based on Citizens' Perspectives: Case Study of Rasht. Geography and Planning. 2023;27(83):27-38.

6. D'Hooghe S, Inac Y, Deforche B, Van Dyck D, de Ridder K, Vandevijvere S, et al. The role of the perceived environment for recreational walking among adults in socioeconomically disadvantaged situations: A study using walk-along interviews. SSM - Population Health. 2023;23:101456.

7. Curl A, Mason P. Neighbourhood perceptions and older adults' wellbeing: Does walking explain the relationship in deprived urban communities? Transportation Research Part A: Policy and Practice. 2019;123:119-29.

8. Delmelle EC, Haslauer E, Prinz T. Social satisfaction, commuting and neighborhoods. Journal of Transport Geography. 2013;30:110-6.

9. Babazadeh M, Mohammadi S. Analysis of Urban Street Design with a Social Interactions Approach: Case Study of Mollasadra Street, Shiraz. Landscape Architecture Research. 2022;11(26):43-58.

10. Anamaradnejad R, Arvin M. Investigating the Effect of Individual and Social Context Components on Place Attachment: Case Study of Qaemshahr. Urban Research and Planning. 2021;12(46):52-67.

11. Chan ETH, Li TE. The effects of neighbourhood attachment and built environment on walking and life satisfaction: A case study of Shenzhen. Cities. 2022;130:103940.

12. Evans J, Evans SZ, Morgan JD, Snyder JA, Abderhalden FP. Evaluating the quality of mid-sized city parks: A replication and extension of the Public Space Index. Journal of Urban Design. 2019;24(1):119-36.

13. Aghajani H, Pendar H. Explaining Feasibility Criteria for Converting Streets into Pedestrian Streets in City Centers: Case Study of the Central Core of Babol. Armanshahr Architecture and Urban Development. 2021;14(35):205-21.

14. Irandoust F. Comparative Evaluation of Democratic Public Space in the Historical and New Urban Fabric of Yazd. Iranian Architecture and Urbanism Quarterly. 2021;15(45):97-114.

دانلود

چاپ شده

۱۴۰۵/۰۴/۰۱

ارسال

۱۴۰۴/۱۱/۰۱

بازنگری

۱۴۰۵/۰۳/۱۴

پذیرش

۱۴۰۵/۰۳/۲۱

شماره

نوع مقاله

مقالات

ارجاع به مقاله

غلامپور شهاب‌الدینی م. . .، نوروزی ن.، شباک م. .، و قهرمان‌پوری ا. (1405). مطالعه کیفی تأثیر ویژگی‌های کالبدی و اجتماعی مسیرهای پیاده بر افزایش مشارکت اجتماعی با ایجاد حس دلبستگی به محله (مطالعه موردی: خیابان‌های امیرکبیر و شریعتی بابل). تجلی هنر در معماری و شهرسازی، 1-23. https://www.jmaaue.org/index.php/jmaaue/article/view/208

مقالات مشابه

1-10 از 146

همچنین برای این مقاله می‌توانید شروع جستجوی پیشرفته مقالات مشابه.