رویکردهای هنری و زیبایی شناسی در مهندسی عمران

چکیده

مهندسی عمران یکی از قدیمی ترین شاخه های مهندسی است که به ساخت سازه هایی همچون ساختمان ها، پل ها،جاده ها، سدها، راه آهن ها، اسکله ها، کانال های آب، سیستم های آب و فاضلاب شهری و دیگر سازه های عمرانی می پردازد و همچنین در تعمیر و نگهداری آنها فعالیت می کند. در کنار این رشته، مهندسی معماری را می توان مکمل مهندسی عمران در طراحی، ساخت و اتمام یک سازه دانست. مهندسی معماری که تلفیقی از علم و هنر است به تزئینات سازه و مباحث مربوط به داخل سازه و زمینه های هنری و زیبایی آن می پردازد. زیبایی را به این دلیل از ویژگی های مهندسی معماری می دانند که اصولا این رشته در محیط هایی فعالیت می کند که با زندگی انسان ها آمیخته است، همان انسانی که شیفته ی زیبایی است و در جستجوی آن همواره می کوشد. بنابراین زیبایی شناسی یکی از ارکان مهندسی معماری است و این ویژگی، آن را به یکی از رشته های هنری بدل ساخته است. به جز مهندسی معماری، هنرهای دیگری نظیر نقاشی، خوشنویسی، شیشه کاری، آینه کاری، صنایع چوبی و ... در زیبایی سازه ها خصوصا اماکن مقدس و تاریخی، مساجد، زیارتگاه ها و کاخ ها کاربرد دارند. اما سوال اینجاست که «آیا فقط این هنرها به همراه دانش و هنر مهندسی معماری را می توان مبانی زیبایی شناسی در یک سازه دانست؟» و «آیا مهندسی عمران هیچ نقشی در زیبایی یک سازه ندارد؟» برای پاسخ به این سوالات ابتدا به توضیحاتی درباره ی مهندسی عمران و دانش آن می پردازیم، سپس زیبایی شناسی را مورد تفسیر قرار خواهیم داد و در نهایت به رویکردهای هنری و زیبایی شناسی در یک سازه خواهیم پرداخت که قبل از نقش مهندسی معماری در تزئین و زیبایی آن، مهندسی عمران در این زیبایی و هنری بودن نقش داشته است.